Lukem.net nie jest już aktualizowany. Przeczytaj ostatni wpis »
Od kilku miesięcy już noszę się z zamiarem przeniesienia numeru z Simplusa do innej sieci, ale jak dotąd nie kiwnąłem palcem, by wreszcie ten plan ziścić. W dodatku wszystko wskazuje na to, że jeszcze sobie z tym poczekam, a wszystko przez Heyah.
Długo zbierałem się, żeby napisać ten wpis. Nie bardzo wiem też jak go zacząć, żeby nie brzmiało patetycznie. Krótko mówiąc, obejrzałem niedawno Zeitgeist – intrygujący film dokumentalny, który stawia sobie za cel zmusić społeczeństwo do przemyśleń na temat funkcjonowania współczesnego świata. Można go obejrzeć w Google Video w prawie dowolnej wersji językowej.
Najstarsi górale, a także pewna część czytelników mojego bloga z pewnością pamięta jeden z wpisów, który popełniłem rok temu. Jego treść stanowiły zdjęcia ozdób choinkowych i sztucznych drzewek, które “ustrzeliłem” w jednym z popularnych supermarketów. Wpisu już nie ma, ale zdjęcia (i ich dane EXIF) pozostały – zrobiłem je w przeddzień Wszystkich Świętych.
Pierwsza pomoc to temat traktowany w naszym kraju dość specyficznie. Niby większość społeczeństwa wie, że jest to cenna umiejętność, od której może zależeć ludzkie życie, jednak realna liczba osób potrafiących jej udzielić z pewnością nie jest zadowalająca. Do takiego wniosku doszła najwyraźniej agencja Planet PR we współpracy z centrum szkoleniowym RESQ, wypuszczając do sieci nietypową flashową grę.
Od 2001 r. posiadam komórkę i od samego początku jest to prepaid w Simplusie. Oznacza to, że mój okres rozliczeniowy rozciągnięty jest między jedno a drugie doładowanie konta, czyli średnio trzy miesiące. Do niedawna zatem cztery razy do roku byłem zmuszony udać się do salonu sieci po niewielki kartonik z wartościowym 14-cyfrowym kodem.
Wczoraj na Blipie (nie myślałem, że jeszcze kiedykolwiek zacznę wpis na blogu tymi słowami, ale los przewrotnym bywa) posypały się wspomnienia starych gier. Nie wiem czy to przypadek, ale w tym samym czasie oglądałem filmiki o tej samej tematyce na YouTube. No cóż, zebrało mi się na wspominanie i zamierzam poświęcić ten wpis zaledwie kilku z wielu tytułów, które utkwiły w mojej komputerowej świadomości.
Nazywam się Łukasz Wójcik. Strona ta była swego czasu moim sieciowym poligonem. Od sierpnia 2009 r. funkcjonuje jako archiwum wpisów. Więcej o mnie znajdziesz na mojej stronie domowej.
Drogie Polki i drodzy Polacy. Nie przenoście zwyczajów rodem z blogów Onetu na Twittera. Zamiast bezsensownie spamować międzynarodowy serwis i wyrabiać sobie i innym wątpliwą renomę, napiszcie maile do tych swoich Jonas Brothers albo zwróćcie się do nich bezpośrednio. Dziękuję za uwagę.
W całej tej wojnie o publiczne media uwiera mnie jeden fakt. W okresie wakacyjnym większość telewizji (prywatne też, ale teraz nie o nich mowa) serwuje powtórki wszystkiego, co im się nawinie pod rękę i jeszcze się nadaje do odtworzenia. Ciekawy jestem dlaczego zamiast płacić abonament, nie można wysłać im kserokopii dowodów wpłat z zeszłego roku.
Od kilkudziesięciu godzin blog jest serwowany z nowego miejsca – Linuxpl.com. Przerwa w działaniu byłaby krótsza gdyby nie OVH i Firefox, które wspólnie odmówiły mi szybkiego odświeżenia i rozpropagowania nowych DNSów. Jednak wszystko wskazuje na to, że operacja się udała, a pacjent (czyt. blog) działa nieco szybciej.
